ul. Kościuszki 6, 32-650 Kęty
tel. +48 338452146, e-mail: kety@klaryski.org

Zmiana ubioru jest publicznym wyrazem przemiany życia. Podczas obłóczyn „zwlekamy z siebie starego człowieka wraz z jego uczynkami, a przyoblekamy się w nowego, stworzonego na obraz Boga”. Nasz strój zakonny jest zatem dla nas i dla świata znakiem życia całkowicie poświęconego Panu.

Za przykładem św. Franciszka i św. Klary nosimy habit. Jest to prosta, długa, brązowa tunika, która swym kształtem i kolorem przypomina krzyż Chrystusa. Wkładając ją codziennie na swoje ramiona, uczymy się przyjmowania woli Bożej każdego dnia. Całując ją z miłością i wdzięcznością, staramy się coraz gorliwiej i radośniej brać na swe barki „jarzmo Pańskie”. Nasz habit przypomina nam także, że umarłyśmy dla świata i żyjemy odtąd tylko dla Boga. Brąz jest kolorem ziemi, ziemia zaś jest zawsze pod stopami. Nosząc habit w kolorze ziemi i my pragniemy wzrastać w pokorze i przez uniżanie się z miłości do Pana, być niejako „pod stopami” innych.

Tak jak nasi Seraficcy Patronowie 800-lat temu, tak i my dzisiaj, przepasujemy się prostym sznurem. Jest on przede wszystkim symbolem naszego dobrowolnie przyjętego ubóstwa. Przypomina nam jednak równocześnie powrozy, którymi skrępowany był nasz Pan podczas swej Świętej Męki. I my chcemy poprzez śluby zakonne skrępować swoją wolę, by odtąd służyła tylko Bogu. Te śluby symbolizowane są przez trzy węzły na naszym sznurze. Sznur ten jest także znakiem naszej przynależności do wielkiej rodziny franciszkańskiej.

Z miłością nosimy również szkaplerz święty. Składa się on z dwóch prostokątnych części materiału, opadających jednakowo na piersi i plecy. To płaszcz naszej Niebieskiej Matki i Królowej, pod który się chętnie chronimy, Jej powierzając nasze życie i powołanie.

Na szkaplerzu mamy małą monstrancyjkę - symbol naszego powołania do adoracji Najświętszego Sakramentu. To jednocześnie znak, iż pragniemy mieć Eucharystycznego Pana w swych sercach, dlatego Jego wizerunek nosimy na swej piersi.

Nasze głowy otacza białe zawicie, zakrywające czoło, twarz i szyję. Ubiór ten nawiązuje do tradycyjnych czepków, noszonych w dawnych czasach przez mężatki. Jest to znak naszych zaślubin z Jezusem. Biel jest symbolem czystości. Poprzez czyste myśli, uczucia i intencje pragniemy oddawać chwałę Bogu w naszym ciele i potwierdzać Mu naszą miłość.

To białe zawicie nakrywamy dużym czarnym welonem – znakiem dobrowolnie przyjętej przez nas pokuty. Kolor czarny bowiem symbolizuje żałobę i żal. Pragniemy i my wzbudzać w sobie jak najdoskonalszy żal za grzechy nasze i całego świata oraz uśmiercać w sobie wszystko to, co prowadzi do złego. Poprzez pokutę i umartwienie chcemy oczyszczać nasz umysł i serce, czyniąc go wolnym do miłowania.

Ofiara na klasztor

 

Galeria zdjęć

 

Polecamy